C / con-fīgo
verb transitive

con-fīgo

2nd PP con-fīgere · 3rd PP xi · 4th PP xum · conj. 3rd
part. perf; init
part. perf.: confictus sagittis, Scaur. ap. Diom. p. 373; Veg. Art. Vet. 2, 11, 4; cf. figo init.), v. a.
To join; to fasten together
To join (by pressing), to fasten together (rare): sublaminas inter sese, Cato, R. R. 21, 3: transtra clavis ferreis, to nail together, Caes. B. G. 3, 13: tabulam aculeis, Col. 7, 3, 5: transversaria tigna, Vitr. 10, 6, 3; 10, 21.—
To pierce through, to transfix
To pierce through, to transfix.
Prop., esp. with a weapon: filios suos sagittis, Cic. Ac. 2, 28, 89: capras…
Prop., esp. with a weapon: filios suos sagittis, Cic. Ac. 2, 28, 89: capras sagittis, id. N. D. 2, 50, 126: cohors confixa multitudine sagittarum, Suet. Caes. 68; Nep. Dat. 9, 5: pereunt Hypanisque Dymasque, Confixi a sociis, Verg. A. 2, 429; cf. id. ib. 3, 45; Suet. Dom. 3: confixum facere, Lucil. ap. Cic. de Or. 2, 62, 255: aliquem cuspide, Luc. 3, 621; cf. Ov. P. 2, 7, 15.—Prov.: cornicum oculos; v. cornix.—
rendered powerless; inactive figuratively
Trop.: meminerant, ejus sententiis confixum Antonium, i. e. rendered powerless or inactive, Cic. Phil. 12, 7, 18: ubi confixus desides, Afran. ap. Non. p. 89, 33: ducentis confixus senati consultis, Cic. Har. Resp. 5, 8.