C / confisco
verb transitive

confisco

2nd PP confiscāre · 3rd PP confiscātum · conj. 1st
perf., ātum, 1, v. a. fiscus (post-Aug.).
perf., ātum, 1, v. a. fiscus (post-Aug.).
To lay up in a chest
To lay up in a chest: quam (summam) et confiscatam semper repositamque habuerat, Suet. Aug. 101.—
figuratively
Trop.: felices pauperes, qui totam animam in confiscato habent, i. e. in hand, in readiness, Tert. Fuga, 12.—
To seize upon for the public treasury, to confiscate
To seize upon for the public treasury, to confiscate: HS. milies, Suet. Calig. 16: alienissimas hereditates, id. Dom. 12.—
by extension
Transf., of the person whose property has been confiscated: devictis his et confiscatis, Suet. Aug. 15; so, principes, id. Tib. 49: duos equites Romanos, id. Calig. 41; Dig. 27, 3, 9, § 6; cf. confiscatio.