C / con-formo
verb transitive

con-formo

2nd PP con-formāre · 3rd PP con-formāvi · 4th PP con-formātum · conj. 1st
to form, fashion, shape symmetrically; skilfully
v. a., to form, fashion, shape symmetrically or skilfully (several times in Cic.; elsewhere very rare).
Prop.: si mundum aedificatum esse, non a naturā conformatum putarem, Cic. N. D.…
Prop.: si mundum aedificatum esse, non a naturā conformatum putarem, Cic. N. D. 3, 10, 26: ad majora quaedam nos natura genuit et conformavit, id. Fin. 1, 7, 23: quercus conformata securi, * Cat. 19, 3: (ursa) fetum lambendo conformat et fingit, licks into shape, Gell. 17, 10, 3: ova in volucrum speciem, * Col. 8, 5, 10: imaginem tauri, Gell. 13, 9, 6.—
figuratively
Trop.: puellam, Afran. ap. Non. p. 174, 32: animum et mentem cogitatione hominum excellentium, Cic. Arch. 6, 14: ipse me conformo ad ejus voluntatem, id. Fam. 1, 8, 2: mores, id. Fin. 4, 2, 5; cf.: liberos parente orbatos sibi et posteris, Tac. A. 4, 8; Cic. Mur. 29, 60: vocem hujus hortatu praeceptisque, id. Arch. 1, 1; cf. * Quint. 11, 3, 45: orationem constructione verborum, Cic. de Or. 1, 5, 17 (but in Lucr. 4, 114, the right read. is confirmem).