C / conjecto
verb frequentative transitive

conjecto

2nd PP conjectāre · 3rd PP conjectāvi · 4th PP conjectātum · conj. 1st
conicio (ante-class.; and then not until the time of Liv.)
to throw, cast; bring together
to throw, cast, or bring together.
Prop.: hostium duces in carcerem, Decret. Ti. Gracch. ap. Gell. 7, 19, 7: ad…
Prop.: hostium duces in carcerem, Decret. Ti. Gracch. ap. Gell. 7, 19, 7: ad cenulam non cupedias ciborum, sed argutias quaestionum, to contribute, Gell. 6, 13, 2.— Far more freq.,
to conclude; infer by conjecture, to conjecture, guess figuratively
Trop., to conclude or infer by conjecture, to conjecture, guess.
in general
ex
With acc.: neque scio quid dicam aut quid conjectem, * Ter. Eun. 3, 4, 5: rem vetustate obrutam, Liv. 29, 14, 9: rem eventu, id. 5, 21, 16: offensionem vultu, Tac. A. 1, 12.—With ex: valetudinem ex eo, quod, etc., Tac. A. 14, 51; so id. ib. 12, 49: quae audierat conjectaveratque, id. ib. 15, 55: quantum conjectare licet, Suet. Dom. 3; Curt. 4, 9, 11: iter, to guess one's way, Liv. 21, 35, 4: animos militares altius, Tac. A. 1, 32.—
With acc. and inf.: Caesar conjectans eum Aegyptum iter habere, Caes. B. C. 3,…
With acc. and inf.: Caesar conjectans eum Aegyptum iter habere, Caes. B. C. 3, 106, 1: Fabium Valentem profectum ab Urbe conjectabat, Tac. H. 3, 15; Curt. 3, 11, 1; 4, 18, 31.—
de
With de: proinde socii de imperio utriusque conjectabant, Tac. H. 2, 97 fin.: nihil de aetate Galbae, Suet. Ner. 40.—
rel.-clause
With a rel.-clause: si ex eo ... quid sentiant conjectandum sit, Liv. 40, 36, 4; so, utrum sit in re, * Quint. 7, 3, 5; Curt. 7, 8, 2.—
to conclude from signs; omens, to augur, interpret, prophesy
In Suet., in partic., to conclude from signs or omens, to augur, interpret, prophesy: nemine peritorum aliter conjectante, quam laeta per haec et magna portendi, Suet. Aug. 95 fin.: altero ostento periculum ostendi, id. Calig. 57: de geniturā alicujus multa et formidolosa, id. Ner. 6.