C / con-spūto
verb frequentative transitive

con-spūto

2nd PP con-spūtāre · 3rd PP con-spūtātum · conj. 1st
to spit upon in contempt
perf., ātum, 1, v. freq. a. conspuo, to spit upon in contempt (very rare): nostros coeperunt Clodiana, * Cic. Q. Fr. 2, 3, 2: maledictus et consputatus, etc., Tert. adv. Jud. 14; id. Idol. 1.