C / corpŏro
verb transitive

corpŏro

2nd PP corpŏrāre · 3rd PP corpŏrāvi · 4th PP corpŏrātum · conj. 1st
to make; fashion into a body, to furnish with a body
to make or fashion into a body, to furnish with a body.
part. perf
Prop.: semen tempore ipso animatur corporaturque, Plin. 7, 15, 13, § 66; cf. id. 10, 53, 74, § 148.—In part. perf.: corporatus Christus et veste carnis indutus, Lact. 4, 26; Tert. Pall. 2: undique mundus, * Cic. Univ. 2 B. and K.—
by extension
Of a picture: quae (pictura) prius quam coloribus corporatur, umbra tingitur,…
Of a picture: quae (pictura) prius quam coloribus corporatur, umbra tingitur, Non. p. 37, 13.—
To make a body; corpse; to kill
To make a body or corpse, i. e. to kill: corporare est interficere et quasi corpus solum sine animā relinquere, Enn. and Att. ap. Non. p. 20, 21 sq. (Enn. Trag. Rel. v. 101; Att. Trag. Rel. v. 604 Rib.).—
a member of a corporation
P. a. as subst. (acc. to corpus, II.): † corpŏrātus, i, m., a member of a corporation, Inscr. Grut. 45, 8; 496, 5 al.