C / cor-rĭgo
verb transitive

cor-rĭgo

2nd PP cor-rĭgere · 3rd PP correxi · 4th PP correctum · conj. 3rd
to make straight, set right, bring into order
to make straight, set right, bring into order.
Lit. (rare): catenas, Cato, R. R. 18 fin.: alicui digitum, Plin. 7, 20, 19, § 83: verbaque correctis incidere talia ceris, smoothed out, erased, Ov. M. 9, 529: corpus informe gibbo, Aug. ap. Macr. S. 2, 4: vulvas conversas, Plin. 24, 5, 13, § 22; cf.: malas labentes, Suet. Aug. 99: cursum (navis), Liv. 29, 27, 14; cf.: se flexus (fluminum), Plin. 3, 1, 3, § 16.—
Prov.: curva, to attempt to make crooked straight, Plin. Ep. 5, 21, 6; Sen.…
Prov.: curva, to attempt to make crooked straight, Plin. Ep. 5, 21, 6; Sen. Lud. Mort. Claud. 8, 3.—Far more freq. and class.,
to improve, amend, correct, make better, reform, restore, make good, compensate for figuratively
Trop., to improve, amend, correct, make better, reform, restore, make good, compensate for, etc.
in general
With acc.: aliquem corruptum ad frugem corrigere, Plaut. Trin. 1, 2, 81: gnatum…
With acc.: aliquem corruptum ad frugem corrigere, Plaut. Trin. 1, 2, 81: gnatum mi, Ter. And. 3, 4, 17: ita mutat, ut ea, quae corrigere volt, mihi quidem depravare videatur, Cic. Fin. 1, 6, 17: praeterita magis reprehendi possunt quam corrigi, Liv. 30, 30, 7: tarditatem cursu, Cic. Q. Fr. 2, 13 (15 a), 2: errorem paenitendo, id. Fragm. ap. Lact. 6, 24; Ter. Hec. 2, 2, 12; cf. mendum, Cic. Att. 2, 7, 5: delicta, Sall. J. 3, 2: mores (opp. corrumpere), Cic. Leg. 3, 14, 32; and, mores (with vitia emendare), Quint. 12, 7, 2: acceptam in Illyrico ignominiam, Liv. 43, 21, 4: quicquid corrigere est nefas, Hor. C. 1, 24, 20: dum resque sinit, tua corrigo vota, Ov. M. 2, 89: moram celeri cessataque tempora cursu, id. ib. 10, 670: ancipitis fortuna temporis maturā virtute correcta, Vell. 2, 79, 5: ut tibi sit qui te conrigere possis, Plaut. Trin. 3, 2, 27: paterer vos ipsā re conrigi, quoniam verba contemnitis, Sall. C. 52, 35: tu ut umquam te corrigas? Cic. Cat. 1, 9, 22: tota civitas corrigi solet continentiā, id. Leg. 3, 13, 30: aliā ratione malevolus, aliā amator corrigendus, id. Tusc. 4, 31, 65; id. Mur. 29, 60: conscius mihi sum ... corrigi me posse, Liv. 42, 42, 8.—Esp. freq. of improving, correcting an (oral or written) discourse, Varr. L. L. 9, § 9 Müll.; Cic. Att. 15, 1, B, 2; Quint. 1, 5, 34; Hor. A. P. 438 al.; and of the orator who employs the figure correctio (v. s. v. II.): cum corrigimus nosmet ipsos quasi reprehendentes, Cic. Or. 39, 135. —
absol
Absol.: se fateri admissum flagitium: sed eosdem correcturos esse, Liv. 5, 28, 8; cf. Suet. Caes. 56.—
to heal, cure; P. a., improved, amended, correct; one who is reformed
In medic. lang., to heal, cure: lentigines, Plin. 22, 25, 74, § 156: maciem corporis, id. 31, 6, 33, § 66: cutem in facie, id. 23, 8, 75, § 144.—Hence, cor-rectus (conr-), a, um, P. a., improved, amended, correct (very rare): ut is qui fortuito deliquit, attentior fiat correctiorque, Gell. 6, 14, 2.—Hence, subst.: correctus, i, m., one who is reformed: nihil officiunt peccata vetera correcti, Lact. 6, 24, 5.