A / aedĭfĭcātĭo
noun

aedĭfĭcātĭo

gen. aedĭfĭcātōnis · gender feminine · decl. 3rd
the act of building; a building; constructing
Abstr., the act of building, a building or constructing.
absol
Absol.: si ad horum luxuriam dirigas aedificationem, Varr. R. R. 1, 13: immensa et intolerabilis, Cic. Pis. 21; so id. Q. Fr. 2, 2; Vulg. 2 Para. 16, 6.—
With gen.: urbium, Vulg. Judith, 5, 10.—
With gen.: urbium, Vulg. Judith, 5, 10.—
a building; a structure; edifice
Concr., a building, a structure, edifice, Cato ap. Gell. 13, 23: domum tuam et aedificationem omnem perspexi, Cic. Fam. 5, 6: aedificationes templi, Vulg. Matt. 24, 1.—
building up; instructing; edification
Fig., building up, instructing, edification.
absol
Absol.: loquitur ad aedificationem, Vulg. 1 Cor. 14, 3; 14, 26.—
With gen.: ad aedificationem Ecclesiae, Vulg. 1 Cor. 14, 12; ib. Eph. 4, 12.
With gen.: ad aedificationem Ecclesiae, Vulg. 1 Cor. 14, 12; ib. Eph. 4, 12.