C / crīmĭno
verb transitive

crīmĭno

2nd PP crīmĭnāre · conj. 1st
to accuse, make an accusation absol
v. a.; collat. form of criminor, to accuse, make an accusation: aliquem apud aliquem, Plaut. Ps. 1, 5, 78.— Absol.: apud aliquem, Enn. ap. Non. p. 470, 16 (Sat. v. 9 Vahl.).—
N. cr
Pass.: Sullanas res defendere criminor, Cic. Agr. 3, 4, 13 dub. Orell. N. cr.: criminatum esse ab aliquo, Hyg. Astr. 2, 18.