C / crŭcĭo
verb transitive

crŭcĭo

2nd PP crŭcĭāre · 3rd PP crŭcāvi · 4th PP crŭcātum · conj. 1st
to put to death on the cross, to crucify
Orig., to put to death on the cross, to crucify (only in eccl. Lat.), Lact. Mort. Pers. 2, 1.—
to put to the rack, to torture, torment
In gen., to put to the rack, to torture, torment (freq. and class., esp. in the signif. B.).
N. cr
Physically: cum vigiliis et fame cruciaretur, Cic. Fin. 2, 20, 65: tribunos militum verberatos servilibusque omnibus suppliciis cruciatos trucidando occidit, Liv. 29, 18, 14 Drak. N. cr.: cum cruciabere dirae Sanguine serpentis, Ov. M. 2, 651: cruciataque diris Corpora tormentis, id. ib. 3, 694 al.: qui advehuntur quadrupedanti crucianti canterio, i. e. torturing the rider by its uneasy motion, Plaut. Capt. 4, 2, 34.—
by extension
Transf. of inanimate things: terra ferro, ligno, igni, lapide, fruge omnibus cruciatur horis, Plin. 2, 63, 63, § 157; so, aes cruciatur in primis accensumque restinguitur sale, id. 33, 3, 20, § 65.—
Mentally.
Mentally.
Act.: graviter adulescentulum, Ter. Heaut. 5, 5, 1; id. Eun. 2, 3, 93; Hor. S.…
Act.: graviter adulescentulum, Ter. Heaut. 5, 5, 1; id. Eun. 2, 3, 93; Hor. S. 1, 10, 78 al.: officii me deliberatio cruciat cruciavitque adhuc, Cic. Att. 8, 15, 2: ut ipsus sese cruciat aegritudine! Plaut. Bacch. 3, 3, 89: ne crucia te, obsecro, anime mi, Ter. Eun. 1, 2, 15; cf. Hor. S. 1, 2, 22: quos major sollicitudo cruciat, Just. 6, 3, 9: illud me cruciat, quod, etc., Mart. 11, 94, 5. —So pass.: tanto dolore cruciatus est, Just. 12, 13, 9.—
to afflict one's self, to grieve, be afflicted
Medial (only in Plaut. and Ter.), to afflict one's self, to grieve, be afflicted: ut miserae matres cruciantur! Plaut. Truc. 2, 5, 2; cf.: crucior miser, Ter. And. 5, 2, 10; with acc. and inf.: crucior me lapidem non habere, ut, etc., Plaut. Capt. 3, 4, 68; Ter. Heaut. 4, 2, 6; and with acc. of neutr. pron.: istuc crucior, a viro me tali abalienarier, Plaut. Mil. 4, 8, 11; id. Trin. 5, 2, 46.