D / dēbellātor
noun

dēbellātor

gen. dēbellātōris · gender masculine · decl. 3rd
a conqueror, subduer poetic
a conqueror, subduer (rare; mostly poet.): ferarum, * Verg. A. 7, 651; * Stat. Th. 9, 545: Vespasianus Judaeorum debellator, Tert. Apol. 5: durus, Vulg. Sap. 18, 15.