A / aenigmă
noun greek

aenigmă

gen. aenigmătis · gender neuter · decl. 3rd
= αἴνιγμα (dat. and
that which is enigmatical; dark in a figurative representation; an allegory;
abl. plur. aenigmatis, Charis. p. 38 P.), that which is enigmatical or dark in a figurative representation, an allegory; accto Quintilian's expl.: allegoria, quae est obscurior, Inst. 8, 6, 52; Cic. de Or. 3, 42.—
Of other things.
Of other things.
That which is dark; obscure; inexplicable; a riddle
That which is dark, obscure, or inexplicable; a riddle, enigma, obscurity: regina Saba venit temptare eum in aenigmatibus, Vulg. 3 Reg. 10, 1: obscuritates et aenigmata somniorum, Cic. Div. 2, 64; aenigma numero Platonis obscurius, id. Att. 7, 13: legum, Juv. 8, 50: palam et non per aenigmata Dominum videt, Vulg. Num. 12, 8; 1 Cor. 13, 12.—
A mystery; a mystical tenet; dogma in religion
A mystery; a mystical tenet or dogma in religion, Arn 3, p. 109.