D / dĕ-erro
verb intransitive

dĕ-erro

(in the poets dissyllabic, Lucr. 1, 711; Verg. E. 7, 7 al.), āvi, ātum, 1
to wander away, stray, go astray, go the wrong way, lose one's way
v. n., to wander away, stray, go astray, go the wrong way, lose one's way (rare, but class.).
aberrare
Lit.: deerrare a patre, Plaut. Men. 5, 9, 54 (for which aberrare a patre, id. ib. prol. 31): qui in itinere deerravissent, * Cic. Ac. Fragm. ap. Lact. 6, 24; for which itinere, Quint. 10, 3, 29: vir gregis ipse caper deerraverat, * Verg. E. 7, 7: equi deerantes via, Sen. Hippol. 1070.—
Of inanimate subjects, Lucr. 3, 873: jaculantium ictus deerraturos negant,…
Of inanimate subjects, Lucr. 3, 873: jaculantium ictus deerraturos negant, Plin. 28, 8, 27, § 100: si potus cibusve in alienum deerravit tramitem, id. 11, 37, 66, § 176.—
to err, stray, deviate; fin.—Absol figuratively
Trop., to err, stray, deviate: magnopere a vero, Lucr. 1, 712: ab eo quod coeperimus exponere, Auct. Her. 1, 9, 14: verbis, Quint. 12, 10, 64: significatione, id. 1, 5, 46: quia sors deerrabat ad parum idoneos, fell upon improper persons, Tac. A. 13, 29.—Pass. impers.: ubi semel recto deerratum est, Vell. 2, 3 fin.—Absol.: multos enim deerrasse memoria prodidit, Col. 1, 4, 6; Quint. 11, 2, 32.