D / dĕ-hŏnesto
verb transitive

dĕ-hŏnesto

2nd PP dĕ-hŏnestāre · conj. 1st
to disgrace, disparage, dishonor
v. a., to disgrace, disparage, dishonor (once in Liv., otherwise post-Aug.; cf. dehonestamentum): famam maculari dehonestarique, Liv. 41, 6; Tac. A. 16, 24; Suet. Claud. 30; cf.: proavum infami opera, Tac. A. 3, 66; 3, 70 fin.; 4, 74 al.; Sen. Ben. 1, 6, 2; id. adv. Marc. 22, 2; Just 7, 3, 4; cf.: Romanum imperium, Treb. Gall. 16: amicum, Vulg. Prov. 25, 8.