D / dē-lĭbŭo
verb transitive

dē-lĭbŭo

3rd PP dē-lĭbŭi · 4th PP dē-lĭbūtum
(dēlībūta comas, Prud. Psych. 312), , LIBUO = λείβω, cf. ἀλείφω
to besmear, anoint; verb. finit
to besmear, anoint with a liquid: delibuo καταβρέχω, ἐλαιῶ, βρέχω, Gloss. Cyrill. (in the verb. finit. only late Lat.).
Verb. finit
Verb. finit.: eum unguentis delibuit, Sol. 12: unguentis delibuitur, Tert. Cor. mil. 12.—
Part. perf
Part. perf.: multis medicamentis propter dolorem artuum delibutus, Cic. Brut. 60, 217; cf. Quint. 11, 3, 129: delibutus unguentis, Cic. ap. Non. 309, 2; cf. Phaedr. 5, 1, 12; capillus, Cic. Rosc. Am. 46, 135: (meretrices) Miserae, ceno delibutae, Plaut. Poen. 1, 2, 55: tetra sanie, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: atro cruore, Hor. Ep. 17, 31: cf. dona (Medeae), id. ib. 3, 13: labra pingui ceroto, Mart. 11, 98, 6: unguento, Vulg. Amos, 6, 6. —
part. perf figuratively
Trop. (only in the part. perf.): delibutus gaudio, Ter. Ph. 5, 6, 16: senium luxu delibutum, Plin. 4, 12, 26, § 90.