D / dĕ-oscŭlor
verb deponent transitive

dĕ-oscŭlor

2nd PP dĕ-oscŭlārī · 3rd PP dĕ-oscŭlātus · conj. 1st
to kiss warmly, affectionately
v. dep. a., to kiss warmly, affectionately (very rare).
Prop.: vix reprimo labra, Ob istam rem quin te deosculer, etc., Plaut. Cas. 2,…
Prop.: vix reprimo labra, Ob istam rem quin te deosculer, etc., Plaut. Cas. 2, 8, 17 sq.: Casinam, id. ib. 31: tuos oculos, id. ib. 1, 1, 48: Scipionis dexteram, Val. Max. 2, 10, 2; Vulg. 1 Reg. 10, 1; id. Cant. 8, 1.— *
to praise, laud highly by extension
Transf., to praise, laud highly: fidem atque ingenium pueri, Gell. 1, 23, 13.!*? Deosculatus in pass. sense: rursum me deosculato, Ap. M. 2, p. 119; 121.