D / dē-prĕcor
verb deponent transitive

dē-prĕcor

2nd PP dē-prĕcārī · 3rd PP dē-prĕcātus · conj. 1st
v. dep. a.
v. dep. a.
To avert, ward off; by earnest prayer; to deprecate;; to pray, to intercede
To avert, ward off (from one's self or others) by earnest prayer; to deprecate; also to pray, to intercede for the averting of any evil, or to obtain pardon for any transgression (cf. Gell. 6, 16, 3).
inf., ne, quominus, quin
In gen. (for syn. cf.: averto, averrunco, avoco, revoco —freq. and class.), constr. with the acc. (rei v. personae), the inf., the acc. and inf., ne, quominus, quin, and absol.
With acc. rei: ullam ab sese calamitatem, Cic. Verr. 2, 1, 60 fin.; cf.: ut a…
With acc. rei: ullam ab sese calamitatem, Cic. Verr. 2, 1, 60 fin.; cf.: ut a me quandam prope justam patriae querimoniam detester ac deprecer, id. Cat. 1, 11: quibus servitutem mea miseria deprecor? Enn. ap. Gell. 6, 16, 9; cf.: ego meae cum vitae parcam, letum inimico deprecer? id. ib. § 10: qui nullum genus supplicii deprecatus est neque recusavit, Cic. Tusc. 2, 22, 52: mortem, Caes. B. G. 7, 40, 6; cf.: non jam mortem neque aerumnas, tantummodo inimici imperium et cruciatus corporis deprecor, Sall. J. 24, 10: periculum, Caes. B. C. 1, 5; Asin. Pollio ap. Cic. Fam. 10, 31, 3 (with refugere), Liv. 3, 58: poenam, id. 40, 15: ignominiam, id. 27, 20 fin.: iram senatus, id. 39, 35: praecipiendi munus, Quint. 2, 12, 12 et saep.—Of abstract subjects: Claudii invidiam Gracchi caritas deprecabatur, averted, Cic. Rep. 6, 2 (ap. Gell. 6, 16, 11; and Non. 290, 17).—
praying; averting
With acc. pers., usually in the sense of praying: quem deprecarentur, cum omnes essent sordidati? Cic. Sest. 12: in hoc te deprecor, ne, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1: Patres, ne festinarent decernere, etc., Liv. 34, 59: senatum litteris deprecatus est, ne, etc., Suet. Caes. 29: dispensatorem deprecati sumus, ut, etc., Petr. 30, 9: deos mala (opp. bona rogare), Sen. Q. N. 2, 33; cf.: hoc superos, hoc te quoque deprecor, Val. Fl. 8, 53: numina versu, Petr. 133, 2: Dominum, Vulg. Esth. 14, 3 et saep.—Less freq. in the sense of averting: lecto te solum, lecto te deprecor uno, Prop. 2, 34, 17 (3, 32, 7 M.).—
With inf.: umbram accipere, Stat. Th. 8, 116; Luc. 9, 213.—*
With inf.: umbram accipere, Stat. Th. 8, 116; Luc. 9, 213.—*
inf., to plead in excuse; ne; quin absol
With acc. and inf., to plead in excuse: postquam errasse regem et Jugurthae scelere lapsum deprecati sunt, Sall. J. 104, 4.—(ε) With ne: primum deprecor, ne me, etc., Cic. Fin. 2, 1: unum petere ac deprecari ... ne se armis despoliaret, Caes. B. G. 2, 31, 4: spem ne nostram fieri patiare caducam, deprecor, Ov. H. 15 (16), 170; cf. no., β; so, opp. to postulo ut, Liv. 40, 15, 8.—And with the dat. of the person for whom one entreats: deprecari alicui ne vapulet, Plaut. As. grex 5.—(ζ) With quominus: neque illum se deprecari, quominus pergat, Liv. 3, 9, 10 (but non precarere is the true reading in Cic. Fin. 2, 24, 79 fin.).—So very rarely (η) with quin: quin gravedinem ipsi ferat frigus, Cat. 44, 18.—(θ) With ut (rarely): deprecatus esse dicitur, ut se tertium in amicitiam reciperent, Lact. 5, 17, 23; cf. supra, Petr. 30, 9.—(ι) Absol.: pro amico, pro republica deprecari, Cic. Sest. 12 fin.; cf. Suet. Claud. 21; id. Vit. 14: arma deponat, roget, deprecetur, Cic. Phil. 5, 1, 3; id. Or. 40, 138; Caes. B. G. 4, 7, 3; Quint. 5, 13, 2; *Verg. A. 12, 931 al.
to imprecate
In relig. lang., to imprecate: diras devotiones in eum deprecata, Ap. M. 9, p. 227.—
by extension
Transf.: quasi non totidem mox deprecor illi Assidue, execrate, Cat. 92, 3 (dictum est quasi detestor vel exsecror vel depello vel abominor, Gell. 6, 16, 5).—
To pray for, intercede in behalf of
To pray for, intercede in behalf of (that which is in danger): vitam alicujus ab aliquo, Cic. Sull. 26; cf. vitam sibi, Auct. B. Afr. 89, 3; paucos dies exsolvendo donativo deprecatum, Tac. H. 1, 41: quos senatus non ad pacem deprecandam, sed ad denuntiandum bellum miserat, Cic. Fam. 12, 24. Also with personal objects: a vobis deprecor custodem salutis meae, Cic. Planc. 42, 102: nullae sunt imagines, quae me a vobis deprecentur, id. Agr. 2, 36 fin.: te assiduae lacrimae C. Marcelli deprecantur, id. Fam. 4, 7 fin.—Sometimes, by zeugma, deprecor is used in both senses, I. and II., with different objects: non mortem sed dilationem mortis deprecantur, Justin. 11, 9, 14; Gronov. ad loc.!*? dēprĕcātus, in pass. signif.: deprecatum bellum, Just. 8, 5, 4: deprecato summo numine, Ap. M. 11, p. 270.