D / dē-rŏgo
verb transitive

dē-rŏgo

2nd PP dē-rŏgāre · 3rd PP dē-rŏgāvi · 4th PP dē-rŏgātum · conj. 1st
to repeal a part; to restrict; modify
to repeal a part of a law, to restrict or modify it.
Prop.: huic legi nec obrogari fas est, neque derogari ex hac aliquid licet,…
Prop.: huic legi nec obrogari fas est, neque derogari ex hac aliquid licet, neque tota abrogari potest, Cic. Rep. 3, 22; cf.: de lege aliquid derogare aut legem abrogare, id. Inv. 2, 45, 134; id. Cornel. I. Frag. 11: derogatur legi, cum pars detrahitur, Dig. 16, 102.—
to take away, detract from, to diminish, to remove, withdraw by extension
Transf., beyond the legal sphere, to take away, detract from, to diminish, to remove, withdraw.
de
With de: de magnificentia aut de honestate quiddam, Cic. Inv. 2, 58, 175; cf. id. ib. 2, 17, 53: de testium fide, id. Caecin. 1 fin.
ex
With ex: si quid ex hac ipsa (aequitate) accusator derogat, Cic. Inv. 2, 46, 136.—
no
With dat. (so most freq.): non mihi tantum derogo, tametsi nihil arrogo, ut, etc., Cic. Rosc. Amm. 32: fidem alicui, id. Fl. 4, 9; id. Div. 2, 71, 146; Luc. 9, 351; Cels. praef.; Lact. Epit. 50, 2; cf. the foll. no. B.; and simply, fidem, Cic. Quint. 23, 75: gratiam nomini, Plin. 7, 28, 29, §104: nihil universorum juri, Tac. A. 13, 27 et saep.—
With abstract subjects: quorum virtuti, generi, rebus gestis, fidem et…
With abstract subjects: quorum virtuti, generi, rebus gestis, fidem et auctoritatem in testimonio cupiditatis suspicio derogavit, Cic. Font. 7; Quint. 9, 3, 102: ubi certam derogat vetustas fidem, Liv. 7, 6, 6.—
To disparage, dishonor
To disparage, dishonor: et derogastis adversum me verba vostra (i. e. me verbis), Vulg. Ezech. 35, 13.