D / dī-glădĭor
verb deponent intransitive

dī-glădĭor

2nd PP dī-glădiāri
to fight for life and death, to contend fiercely
v. dep. n. [gladius], to fight for life and death, to contend fiercely (a Ciceron. word).
Prop.: cives inter se sicis, Cic. Leg. 3, 9, 20.—
Prop.: cives inter se sicis, Cic. Leg. 3, 9, 20.—
to contend warmly, dispute by extension
Transf., to contend warmly, dispute, sc. with words: de quibus inter se digladiari solent (philosophi), Cic. Off. 1, 9, 28: cum aliquo tot voluminibus, id. Ac. Fragm. ap. Non. 65, 14; cf. coupled with depugnare, id. ib. 15: digladientur illi, per me licet, id. Tusc. 4, 21.