D / dīrĭtas
noun

dīrĭtas

gen. ātis · gender feminine · decl. 3rd
dirus (rare but class.), lit. fearfulness, viz.
fatal mischief, misfortune
Of fate, fatal mischief, misfortune: si qua invecta diritas casu foret, Cic. Poët. Tusc. 3, 14: totius diei, Suet. Ner. 8; cf. ominis, Gell. 4, 9, 10.—
fierceness, cruelty
Of character, fierceness, cruelty: omni diritate atque immanitate teterrimus, Cic. Vatin. 3 fin.: quanta in altero diritas, in altero comitas! id. de Sen. 18 fin.: morum (Tiberii), Suet. Tib. 21.