E / ef-flōresco
verb intransitive

ef-flōresco

2nd PP ef-flōrescere · 3rd PP ef-flōrescrui · conj. 3rd
to bloom; blossom
v. inch. n., to bloom or blossom.
Lit. (eccl. Lat.), Vulg. Sirach, 51, 19; id. Isa. 18, 5.—
to bloom; spring up; flourish figuratively
Trop. (repeatedly in Cic.), to bloom, spring up, flourish (in youth, beauty, etc.): ex rerum cognitione efflorescat et redundet oportet oratio, Cic. de Or. 1, 6, 20; cf.: utilitas ex amicitia, id. Lael. 27; so id. Rep. 1, 29: amor, id. Fin. 1, 20, 69: si quidem efflorescit ingenii laudibus, Cic. Cael. 31, 76.