E / ef-fŭgĭo
verb transitive intransitive #1715

ef-fŭgĭo

2nd PP ef-fŭgere · 3rd PP effūgi · conj. 3rd-io
inf. pass. effugiri, Pseud. Syr. Sent. 815 Rib.), 3, v. n. and a. (class. and…
inf. pass. effugiri, Pseud. Syr. Sent. 815 Rib.), 3, v. n. and a. (class. and freq., esp. in the active sense).
Neutr; to flee away;; to escape absol
Neutr., to flee away; or, with reference to the result, to escape: effugias ex urbe inanis, Plaut. Trin. 3, 2, 75; so, ex urbe, id. ib. 2, 4, 196: e proelio, Cic. Phil. 2, 29: e manibus, id. de Imp. Pomp. 9 al.; cf. transf.: ex sitella (sors), Plaut. Cas. 2, 6, 44: a vita marituma, id. Bacch. 2, 3, 108: a quibus, Cic. Sest. 54 fin.: patriă, Plaut. Merc. 3, 4, 75: foras, id. Most. 1, 4, 3; cf. id. Curc. 5, 1, 8; Ter. Eun. 5, 5, 3: ad regem, Curt. 4, 15.— Absol.: pisces ne effugiant, cavet, Plaut. Truc. 1, 1, 16; Caes. B. G. 5, 58, 4; Cic. Att. 1, 16, 2; Verg. E. 3, 49 et saep.; cf.: via Nolam ferente, Liv. 8, 26.—With ne: parum effugerat ne dignus crederetur (= aegre impediebat, quin, etc.; Greek παρʼ ὀλίγον ἐξέφυγεν, etc.), Tac. H. 3, 39 fin.: propinque clade urbis ipsi, ne quid simile paterentur, effugerunt, Liv. 36, 25, 8.—
Act.
Act.
to flee from; escape; avoid
Of personal subjects: aliquid, to flee from, escape, avoid, shun (cf.: vito, caveo, fugio): ita vix poteris effugere infortunium, Plaut. Am. 1, 1, 295: pauca (with subterfugere), id. Capt. 5, 2, 18: malam rem, id. As. 2, 4, 9: impias propinquorum manus, Cic. Rep. 6, 12: dolores, id. Q. Fr. 1, 4, 4: mortem, Caes. B. G. 6, 30, 2: periculum celeritate, id. ib. 4, 35, 1; cf. id. B. C. 2, 41, 6: equitatum Caesaris, id. ib. 1, 65, 4: haec vincula, Hor. S. 2, 3, 71 et saep.; cf.: haec morte effugiuntur, Cic. Tusc. 1, 36: ea aetas tua, quae cupiditates adolescentiae jam effugerit, i. e. has passed beyond them, Tac. H. 1, 15: effugere cupiditatem regnum est vincere, Pub. Syr. 154 (Rib.).—Rarely with a rel. clause: numquam hodie effugies, quin mea moriaris manu, Naev. ap. Macr. S. 6, 1 (Trag. Rel. ed. Rib. p. 8).—Of inanimate subjects: res (me) effugit, it escapes me, I do not observe it: ubi eum locum omnem cogitatione sepseris, nihil te effugiet, Cic. de Or. 2, 34 fin.: nullius rei cura Romanos, Liv. 22, 33: neque hoc parentes Effugerit spectaculum, Hor. Epod. 5, 102: somniculosum plurima effugiunt, Col. 11, 1, 13 et saep.: petitiones corpore effugi, i. e. narrowly, barely, Cic. Cat. 1, 6, 15.— Rarely with a subject-clause: custodis curam non effugiat observare desilientem matricem, Col. 8, 11, 12.