E / ēmendātor
noun

ēmendātor

gen. ēmendātōris · gender masculine · decl. 3rd
a corrector; amender
a corrector, amender, Cic. Balb. 8, 20; id. Phil. 2, 17 fin.; id. Brut. 74, 259; Plin. Pan. 6, 2; id. Ep. 6, 5, 4; Vulg. Sap. 7, 15.