E / ē-nĭtĕo
verb intransitive

ē-nĭtĕo

2nd PP ē-nĭtēre · 3rd PP ē-nitŭi · conj. 2nd
to shine forth; shine out; gleam
to shine forth, shine out, gleam, brighten (class.).
Lit.: fruges enitent, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 5; cf.: myrtus floridis ramulis, Cat. 61, 21: campus, Verg. G. 2, 211: caelum, i. e. to become fine again, clear up, Gell. 19, 1, 7: tantum egregio decus enitet ore, Verg. A. 4, 150.—
to shine forth; to be eminent; distinguished figuratively
Trop., to shine forth, to be eminent, distinguished (a favorite expression of Cicero): quod in eis orationibus, quae Philippicae nominantur, enituerat Demosthenes, Cic. Att. 2, 1, 3; cf. id. Inv. 2, 2, 5; id. de Or. 2, 28 fin.; id. Fl. 7, 17: virtus in bello, id. Mur. 14 fin.; cf. Liv. 1, 42; 4, 3: oratio Crassi, Cic. Brut. 59, 215; Liv. 22, 27.