E / ĕpĭtŏmē
noun greek

ĕpĭtŏmē

gen. ĕpĭtŏmēs · gender feminine
(nom. , Cic. Att. 12, 5, 3), , , = ἐπιτομή
an abridgment; epitome
an abridgment, epitome, Cic. Att. 12, 5, 3; 13, 8.—In plur., Col. 1, 1, 10: librum in epitomen cogere, Aus. Ep. 19 al.