E / ēversĭo
noun

ēversĭo

gen. ēversōnis · gender feminine · decl. 3rd
everto, I. B..
An overthrowing
An overthrowing.
In gen.: columnae, Cic. Phil. 1, 2, 5.—In plur.: eversiones vehiculorum, Plin.…
In gen.: columnae, Cic. Phil. 1, 2, 5.—In plur.: eversiones vehiculorum, Plin. 22, 17, 20, § 43.—
a destructive overthrow; subversion; destruction
Esp., a destructive overthrow, subversion, destruction: templorum, Quint. 5, 10, 97: urbis, Flor. 1, 12, 7; cf. Quint. 8, 3, 69. —In plur.: eversiones urbium, Flor. 2, 16, 1.—
A turning out; expulsion
A turning out, expulsion from one's possession: possidentium, Flor. 3, 13, 9.—
A turning out; expulsion
A turning out, expulsion: matricis, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 28.—
subversion; destruction figuratively
Trop. (acc. to I. A. 2.), subversion, destruction: hinc rerum publicarum eversiones, Cic. de Sen. 12: rei familiaris, Tac. A. 6, 17: omnis vitae, Cic. Ac. 2, 31, 99; id. Fin. 5, 10, 28.