E / ex-curro
verb transitive intransitive

ex-curro

2nd PP excŭcurri
(Plaut. Most. 2, 1, 12; Liv. 1, 15 et saep.
less freq. curri, Liv. 25, 30), cursum, 3, v. n. and a.
less freq. curri, Liv. 25, 30), cursum, 3, v. n. and a.
to run out; forth; to hasten forwards
Neut., to run out or forth, to hasten forwards.
Lit.: cum se excucurrisse illuc frustra sciverit, Plaut. Bacch. 2, 3, 125: excurrat aliquis, qui hoc tantum mali filio suo nuntiet, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67: mandavi utrique eorum, ut ante ad me excurrerent, ut tibi obviam prodire possem, id. Fam. 3, 7, 4: excurristi a Neapoli, Caes. ap. Prisc. p. 901 P.: dum panes et cetera in navem parantur, excurro in Pompeianum, make an excursion, Cic. Att. 10, 15, 4; so of a long journey: in Graeciam, id. ib. 14, 16, 3; of eagerness in applauding a speaker: proni atque succincti ad omnem clausulam non exsurgunt modo, verum etiam excurrunt, Quint. 2, 2, 12: in crucem, to go to destruction, go to the devil, Plaut. Most. 2, 1, 12: ad hominem Dei, Vulg. 4 Reg. 4, 22.—
to sally forth; to make an excursion; irruption
In partic., milit. t. t., to sally forth, to make an excursion or irruption: sine signis omnibus portis, Liv. 29, 34, 11: in fines Romanos excucurrerunt populandi magis quam justi more belli, id. 1, 15, 1 Drak. N. cr.: Carthago excurrere ex Africa videbatur, Cic. Agr. 2, 32, 87: excursurus cum valida manu fuerat, Just. 13, 5.—
by extension
Transf., of inanim. or abstr. things.
to go forth; issue forth
In gen., to go forth, issue forth: fons ex summo montis cacumine excurrens, Curt. 3, 1, 3; Pall. Nov. 15, 1: nec recisis qui a lateribus excurrant pampinis, shoot forth, Plin. 17, 23, 35, § 212: quorum animi spretis corporibus evolant atque excurrunt foras, Cic. Div. 1, 50, 114.—
in particular
to run out; project; extend
Of localities, to run out, project, extend: ab intimo sinu paeninsula excurrit, Liv. 26, 42, 8: Sicania tribus excurrit in aequora linguis, Ov. M. 13, 724: promontorium in altum, Liv. 32, 23, 10 Drak.: dorsum montis in Persidem, Curt. 5, 3: promontorium per Creticum mare, Plin. 5, 5, 5, § 32.—
to be over and above; to exceed
In specifications of measure, to be over and above, to exceed (late Lat.; cf. Krebs, Antibarb. p. 435): decem (auri pondo) et quod excurrit, and something over, Dig. 16, 3, 26: viginti et quod excurrit annorum pax, of twenty years and upwards, Veg. Mil. 1, 28. —
to run; spread out; to extend figuratively
Trop., to run or spread out, to extend, display itself: campus, in quo excurrere virtus posset, Cic. Mur. 8, 18: quid est, cur insistere orationem malint quam cum sententia pariter excurrere? qs. to keep pace with, id. Or. 51, 170: ne oratio excurrat longius, to run out to too great length, be prolix, id. de Or. 3, 49, 190: extra ordinem excurrens tractatio, Quint. 4, 3, 14: paeone dochmioque, quorum prior in quatuor, secundus in quinque (syllabas) excurrit, id. 9, 4, 79: praecoces germinationes, Plin. 17, 2, 2, § 16: in hos quoque studiorum secessus excurrit, qs. makes excursions, Quint. 10, 5, 16: in pericula, Sen. Ben. 2, 34 fin.: quia in hoc tempus excurrit donationis eventus, quo, extends, Dig. 24, 1, 10: quaedam (in periodo) quasi decurtata ... productiora alia et quasi immoderatius excurrentia, running out, stretched out (the figure being taken from places which run out or project, v. above), Cic. Or. 53, 178.—
To run out; end; terminate
To run out, end, terminate, of verses: in quatuor syllabas, Quint. 9, 4, 79.—
Act. (very rare).
Act. (very rare).
To run through
To run through a place; trop.: prope jam excurso spatio, Ter. Ad. 5, 4, 6; cf. Lachm. ad Lucr. p. 210.—
To pass over; omit
To pass over, omit something in speaking: a quo multa improbe sed venuste dicta, ne modum excedam, excurro, Sen. Contr. 5, 34 med., p. 374 Bip.