E / ex-orbĭto
verb transitive intransitive

ex-orbĭto

2nd PP ex-orbĭtāre · 3rd PP ex-orbĭtāvi · 4th PP ex-orbĭtātum · conj. 1st
[orbita] (post-class.).
[orbita] (post-class.).
Neutr; to go out of the track; to deviate
Neutr., to go out of the track, to deviate.
Lit.: exorbitantes boves, qui vehiculum trahebant, Aug. Civ. D. 22, 8 med.: stellis exorbitare a praestitutis itineribus non licet, Lact. 2, 5, 12.—
figuratively
Trop.: a regula, Tert. adv. Marc. 3, 2: a catholicae fidei regulis, Sid. Ep. 8, 11 fin.
to turn out of the track; turn aside;
Act., to turn out of the track, turn aside; trop.: animum a tramite, Sid. Ep. 5, 16.