E / exstirpātor
noun

exstirpātor

gen. exstirpātōris · gender masculine · decl. 3rd
an uprooter
an uprooter: silvae, August. in Joann. Epist. ad Parth. Fr. 2, 8; id. in Psa. 95, 6.—
a destroyer; waster figuratively
Trop., a destroyer, waster: substantiae monasterii, Regul. Benedict. 31.