E / exsultātĭo
noun

exsultātĭo

gen. exsultātōnis · gender feminine · decl. 3rd
a springing up; leaping; frisking
a springing up, leaping, frisking (post-Aug.).
Lit.: puerilis nimia exsultatio, Col. 7, 3, 18; Quint. 2, 2, 12; Plin. 8, 54, 80, § 215. —
excessive rejoicing; exultation figuratively
Trop., excessive rejoicing, exultation: gaudium enim exsultatio, exsultationem tumor et nimia aestimatio sui sequitur, Sen. de Ira, 2, 21; cf.: laetitia dicitur exsultatio quaedam animi gaudio efferventior, Gell. 2, 27, 31; Sen. Tranq. 15 fin.; Tac. H. 1, 72 al.