E / exulcĕrātĭo
noun

exulcĕrātĭo

gen. exulcĕrātōnis · gender feminine · decl. 3rd
a soreness; festering; exulceration
a soreness, festering, exulceration (post-Aug.).
Lit.: si nulla exulceratio est, Cels. 4, 22.—In plur.: vesicarum, Plin. 20, 3, 8, § 17.—*
exasperation; aggravation figuratively
Trop.: verebar, ne haec non consolatio sed exulceratio esset, i. e. exasperation, aggravation of pain, Sen. Cons. ad Helv. 1, 4.