F / falsĭlŏquus
adjective

falsĭlŏquus

fem. falsĭlŏqua · neut. falsĭlŏqum
(), , falsus + loquor
that speaks falsehoods; a false accuser
that speaks falsehoods: quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo. Plaut. Capt. 2, 2, 14; Prud. Apoth. 107; also Plaut. Mil. 2, 2, 36, glossema.—Subst.: fal-sĭlŏquus, i, m., a false accuser, Vulg. Job, 16, 9.