F / fĭdĕ-jŭbĕo
verb intransitive

fĭdĕ-jŭbĕo

2nd PP fĭdĕ-jŭbēre · 3rd PP fĭdĕjussi · 4th PP fĭdĕjussum · conj. 2nd
(also separately ), , fides, jurid. t. t.
to be surety; bail; to give
to be surety or bail, to give or go bail for any one: filiusfamilias pro patre poterit fidejubere, Dig. 46, 1, 10: servus inscio domino pro quodam fidejusserat et eo nomine pecuniam solverat, ib. 19; Ambros. de Tob. 12, 59.—Separate: fidejussores et ita interrogantur: ID FIDE TVA ESSE IVBES? Dig. 45, 1, 75, § 6; cf. Gai. Inst. 3, 115: quare scias, quodcumque ab ea ex hac causa stipulatus fueris, id me mea fide jussisse, ib. 17, 1, 60.—Pass. impers.: pro quibus fidejussum est, Dig. 46, 1, 2: qui fidejusserit, ib. 46, 3, 38 fin.