F / flaccesco
verb intransitive

flaccesco

2nd PP flaccescere · 3rd PP flaccŭi · conj. 3rd
(ante-class. also )
to wilt; wither; dry up
v. inch. n., to wilt, wither, dry up (cf. tabesco).
Lit.: faeniculum cum legeris, sub tecto exponito, dum flaccescat, Col. 12, 7, 4: flaccescente fronde, Vitr. 2, 9, 2: stercus cum flaccuit, Varr. R. R. 1, 13, 4. —
to become faint; feeble; to droop figuratively
Trop., to become faint or feeble, to droop, languish: flucti flacciscunt, silescunt venti, Pac. ap. Non. 488, 15 (Trag. Rel. v. 77 ed. Rib.): flaccescebat oratio, * Cic. Brut. 24, 93: flaccescentes voluptates, Arn. 4, 142: ad numerum cymbalorum mollita indignatione flaccescunt, i. e. become mild, softened, id. 7, 237.