F / frāgro
verb intransitive

frāgro

2nd PP frāgrāre · 3rd PP frāgrāvi · conj. 1st
(collat. form fraglo, Dracont. Carm. 10, 287), , Sanscr. dhraj-, breathe, etc.; hence frāga; cf. flare, to blow
to emit a smell; to smell; to emit fragrance poetic
to emit a smell, to smell (of both good and bad odors), to emit fragrance, to reek (poet. and in post-Aug. prose; esp. freq. in the part. pres.).
Of a pleasant odor.
Of a pleasant odor.
verb. finit
In the verb. finit.: quod semper casiaque cinnamoque Fragras, Mart. 6, 55, 3: fragravit ore, quod rosarium Paesti, id. 5, 37, 9: et multa fragrat testa senibus auctumnis, id. 3, 58, 7: gemma vinum fragrat, Sol. 37 fin.
part. pres
In the part. pres.: redolentque thymo fragrantia mella, Verg. G. 4, 169; id. A 1, 436: cubile sertis ac Syrio olivo, Cat. 6, 8: domus Assyrio odore, id. 68, 144: adolescentulus unguento, Suet. Vesp. 8: Venus balsama, App. M. 6, p. 177, 30: amomum, Sil. 15, 117.—
sweet - scented; fragrant; fragrantly
Of an unpleasant smell: fragrat acerbus odor, Val. Fl. 4, 493: ne gravis hesterno fragres, Fescennia, vino, Mart. 1, 88, 1.—Hence, frāgrans, antis, P. a., sweet - scented, fragrant: fragrantissimum unguentum, App. M. 10, p. 249, 4: fragrantissimus spiritus, Mart. Cap. 1, § 85.—Adv.: frāgranter, fragrantly: crocum Ciliciae spirat fragrantius, Sol. 38, § 6.