F / fulmĭnĕus
adjective

fulmĭnĕus

fem. fulmĭnea · neut. fulmĭneum
belonging to lightning poetic
of or belonging to lightning (poet.).
Lit.: ignis, Lucr. 2, 382; Ov. M. 11, 524; id. P. 2, 2, 118: ictus, Hor. C. 3, 16, 11; Ov. M. 14, 618: fragor, Val. Fl. 2, 501.—
figuratively
Trop. *
Sparkling; splendid; brilliant
Sparkling, splendid, brilliant: Mnestheus (i. e. with sparkling arms), Verg. A. 9, 812 (cf. ib. 733): fulminea in casside, Claud. III. Cons. Hon. 194.—
Destructive; killing
(Acc. to fulmen, II.) Destructive, murderous, killing: dextra, Val. Fl. 4, 167: os (apri), Ov. F. 2, 232; cf.: dentes (apri), Phaedr. 1, 21, 5: rictus lupi, Ov. M. 11, 36: ensis, Verg. A. 4, 580; 9, 442: ira, Sil. 11, 99: iter, Claud. Laud. Stil. 1, 200.