A / al-lĭcĭo
verb transitive

al-lĭcĭo

2nd PP al-lĭcere · 3rd PP allexi · 4th PP allectum · conj. 3rd-io
(), (acc. to Charis. 217, and Diom. 364 P., also adliceo, ēre
perf. allicui, Piso ap. Prisc. 877 P., and Hyg. Astr. 2, 7), v. a. lacio.
perf. allicui, Piso ap. Prisc. 877 P., and Hyg. Astr. 2, 7), v. a. lacio.
to draw to; to attract
Lit., to draw to one's self, to attract (in Cic. freq., elsewhere rare; never in Ter., Hor., or Juv.): Si magnetem lapidem dicam, qui ferrum ad se adliciat et attrahat, Cic. Div. 1, 39, 86.—
adficit figuratively
Trop.: rex sum, si ego illum hodie hominem ad me adlexero, * Plaut. Poen. 3, 3, 58: adlicit aurīs, * Lucr. 6, 183 (Lachm. here reads adficit): adlicere ad misericordiam, Cic. Imp. Pomp. 9, 24: nostris officiis benevolentiam, Cic. Verr. 2, 5, 71, § 182; so id. Mur. 35, 74; id. Planc. 4, 11: adlicere hominum mentes dicendo, id. Orat. 1, 8, 30: quae adliciant animum, * Vulg. Deut. 17, 17; Cic. Off. 2, 14, 48; id. Tusc. 1, 3, 6; id. Div. 1, 39, 86; id. Lael. 8, 28; id. Fam. 1, 9; 2, 15 al.: adliciunt somnos tempus motusque merumque, Ov. F. 6, 681: comibus est oculis adliciendus amor, id. A. A. 3, 510: gelidas nocturno frigore pestes, Luc. 9, 844: Gallias, Tac. H. 1, 61; 2, 5.