G / gĕōmē^trĭcus
adjective greek

gĕōmē^trĭcus

fem. gĕōmē^trĭca · neut. gĕōmē^trĭcum
= γεωμετρικός
belonging to geometry; geometrical
of or belonging to geometry, geometrical: geometricum quiddam explicare, Cic. Div. 2, 59, 122: quaedam de dimensione, id. Tusc. 1, 24, 57: formae, id. Rep. 1, 17: rationes, id. Ac. 2, 36, 117.—
as a noun
a geometer; geometrician; N. cr
gĕōmē^trĭcus, i. m., a geometer, geometrician: reprehensi a geometricis sunt historici, Quint. 1, 10, 40 Spald. N. cr.
geometry
gĕōmē^trĭce, ēs, f., geometry, Plin. 35, 10, 36, § 76; Vitr. 10, 11, 2.—
geometry
gĕōmē^trĭ-ca, ōrum, n., geometry: geometrica discere, Cic. Fin. 1, 6, 20: aliquem interrogare quaedam geometrica de dimensione quadrati, id. Tusc. 1, 24, 57.