G / grandĭlŏquus
noun

grandĭlŏquus

gen. grandĭlŏqui · gender masculine · decl. 2nd
grandis-loquor
speaking grandly; loftily; grandiloquent
speaking grandly or loftily: et grandiloqui, ut ita dicam, fuerunt cum ampla et sententiarum gravitate et majestate verborum, Cic. Or. 5, 20; cf. Quint. 10, 1, 66: stilus, Serv. Verg. Vit.—In a bad sense, grandiloquent: isti grandiloqui (i. e. Stoici), boasters, Cic. Tusc. 5, 31, 89.