G / grassātor
noun

grassātor

gen. grassātōris · gender masculine · decl. 3rd
A vagabond; idler
A vagabond, idler: poëticae artis honos non erat. Si qui in ea re studebat, aut sese ad convivia applicabat, grassator vocabatur, Cato ap. Gell. 11, 2, 5.—
A disorderly person; one who goes rioting about; a rioter
A disorderly person, one who goes rioting about (esp. at night, whether for fun and enjoyment or for robbery), a rioter, a waylayer, street-robber, footpad: hoc modo viator quoque bene vestitus causa grassatori fuisse dicetur, cur ab eo spoliaretur, Cic. Fat. 15, 34: grassatorum plurimi palam se ferebant succincti ferro, Suet. Aug. 32: grassatores et sicarii, id. Caes. 72: nocturni grassatoris insidiosa violentia, Gell. 20, 1, 8; Quint. 12, 1, 38: ferro subitus grassator agit rem, Juv. 3, 305.