G / grunnĭo
verb intransitive

grunnĭo

2nd PP grunnīre · 3rd PP grunnīvi / grunnĭi · 4th PP grunnītum · conj. 4th
(also ante-class. )
to grunt
to grunt.
Lit., said of swine: grunnit tepido lacte satur, Varr. ap. Non. 114, 27: grunnientem aspexi scrofam, Laber. ib. 30: Apion maximum piscium esse tradit porcum: grunnire eum, cum capiatur, Plin. 32, 2, 9, § 19; Juv. 15, 22: grundibat graviter pecus suillum, Quadrig. ap. Diom. p. 379 P.—
by extension
Transf., of other creatures: agni grundibant, Quadrig. ap. Non. 465, 1: cruento ita ore grundibat miser, Caecil. ib. (Com. Fragm. v. 103 Rib.).