H / hinnītus
noun

hinnītus

gen. hinnītūs · gender masculine · decl. 4th
a neighing
a neighing: subito exaudivit hinnitum, Cic. Div. 1, 33, 73; Lucr. 5, 1073; Verg. G. 3, 94; Hor. C. 2, 16, 34.—In plur., Ov. M. 2, 154; 669; Suet. Ner. 46.