A / ălumno
verb transitive

ălumno

2nd PP ălumnāre · conj. 1st
qs. contr. of alumino, from alo
to nourish; bring up; educate
to nourish, bring up, educate (post-class.): puellam prodidit vicinis alumnandam, App. M. 10, p. 249, 41; so id. ib. 6, p. 182, 36; Mart. Cap. 9, p. 302.—In a dep. form: canes rabidos, quos ad tutelae praesidia curiose fuerant alumnati, App. M. 8, p. 209, 8 Elm.