H / hŏnestāmentum
noun

hŏnestāmentum

gen. hŏnestāmenti · gender neuter · decl. 2nd
an ornament; grace
an ornament, grace (rare; not in Cic.): nullo honestamento eget virtus, Sen. Ep. 66, 2.— In plur.: omnia honestamenta pacis, Sall. Or. ad Caes. 2: morum, App. Mag. p. 276: orationis, Gell. 10, 26, 4; Cod. Theod. 12, 1, 4.