I / ignĭo
verb transitive

ignĭo

2nd PP ignīre · 3rd PP ignīvi / ignĭi · 4th PP ītum · conj. 4th
to ignite; set on fire; make red-hot
to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077.—Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.
Lit.: liquor, Serv. Verg. A. 6, 33: aether, App. de Mundo, p. 57: tela, id. ib. p. 61.— Comp.: quod vinum natura esset ignitius, Gell. 17, 8, 10.—Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.—
figuratively
Trop.: ingenium, Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.