I / illăquĕo
verb transitive

illăquĕo

2nd PP illăquĕāre · 3rd PP illăquāvi · 4th PP illăquātum · conj. 1st
(), , inlaqueo
to ensnare; take in a snare
to ensnare, take in a snare (cf.: irretio, illigo, implico). *
Lit.: volucres, Prud. Cath. 3, 41.—
to entrap; entangle figuratively
Trop., to entrap, entangle (very rare): cur illaquetur hic? Pac. ap. Non. 470, 7 (Trag. Rel. p. 85 Rib.): munera navium Saevos illaqueant duces, Hor. C. 3, 16, 16: illaqueatus jam omnium legum periculis, irretitus odio bonorum omnium, Auct. Harusp. Resp. 4, 7; cf. the preced. art.