I / illūdo
verb transitive intransitive

illūdo

2nd PP illūdere · 3rd PP illūdsi · 4th PP illūdsum · conj. 3rd
(), (acc. to the first conj. illudiabant, Gell. 1, 7, 3
perf. subj. inlusseris, Cic. Lael. 26, 99 Bait., Lahm.), v. n. and a. [in-ludo].
perf. subj. inlusseris, Cic. Lael. 26, 99 Bait., Lahm.), v. n. and a. [in-ludo].
Neutr; to play at; to sport with
Neutr., to play at or with any thing, to sport with, amuse one's self with (syn. colludo; cf. ludificor).
In gen. (very rare): illudo chartis, amuse myself with writing, Hor. S. 1, 4,…
In gen. (very rare): illudo chartis, amuse myself with writing, Hor. S. 1, 4, 139: ima videbatur talis illudere palla, Tib. 3, 4, 35.—
In partic., pregn.
In partic., pregn.
To make sport; game of; to jest
To make sport or game of, to jest, mock, or jeer at, to ridicule (class.).
With dat.: ut ne plane videaris hujus miseri fortunis et horum virorum talium…
With dat.: ut ne plane videaris hujus miseri fortunis et horum virorum talium dignitati illudere, Cic. Rosc. Am. 19, 54: ut semper gaudes illudere rebus Humanis! Hor. S. 2, 8, 62: illudere capto, Verg. A. 2, 64: discrimini publico, Suet. Tib. 2: inlusit Neroni fortuna, Tac. A. 16, 1 init.; cf. id. ib. 15, 72 fin.
In aliquem; aliquo
In aliquem or aliquo: ego te pro istis factis ulciscar, ut ne impune in nos illuseris, Ter. Eun. 5, 4, 20; cf.: quae cum dixisset in Albucium illudens, Cic. de Or. 3, 43, 171: adeon' videmur vobis esse idonei, In quibus sic illudatis? Ter. And. 4, 4, 19.—
absol
Absol.: illuseras heri inter scyphos, quod dixeram controversiam esse, etc., Cic. Fam. 7, 22. —
To sport; fool away; to destroy poetic
To sport or fool away a thing, i. e. to destroy or waste in sport; in mal. part., to violate, abuse (poet. and in post-Aug. prose).
With dat.: cui (frondi) Silvestres uri assidue capraeque sequaces Illudunt,…
With dat.: cui (frondi) Silvestres uri assidue capraeque sequaces Illudunt, Verg. G. 2, 375: pecuniae illudere, Tac. H. 2, 94 fin.: C. Caesar etiam matri ejus illusit, id. A. 15, 72: pueritiae Britannici, id. ib. 13, 17: feminarum illustrium capitibus, Suet. Tib. 45.—
absol
Absol.: tum variae illudant pestes, Verg. G. 1, 181.—
Act. (in all the meanings of I.).
Act. (in all the meanings of I.).
to play at poetic
In gen., to play at or with any thing (poet. and very rare): illusas auro vestes, i. e. lightly interwoven, Verg. G. 2, 464 (dub. al. inclusas); imitated by Avien. Perieg. 1258; cf. the periphrase: illusa pictae vestis inania, Prud. στεφ. 14, 104.—
In partic., pregn.
In partic., pregn.
To scoff; mock at; to make a laughing-stock of
To scoff or mock at, to make a laughing-stock of, to ridicule (so most freq.): satis superbe illuditis me, Ter. Phorm. 5, 8, 22: ut is, qui illusus sit plus vidisse videatur. Quid autem turpius quam illudi? Cic. Lael. 26, 99: miseros, id. de Or. 2, 58, 237: illusi ac destituti, id. Quint. 16, 51: facetiis illusus, Tac. A. 15, 68: pergisne eam, Laeli, artem illudere, in qua primum excello ipse? Cic. Rep. 1, 13: artes, Ov. M. 9, 66: ipsa praecepta (rhetorum), Cic. de Or. 1, 19, 87: illud nimium acumen (opp. admirari ingenium), id. ib. 1, 57, 243: voces Neronis, quoties caneret, Tac. A. 14, 52: verbis virtutem superbis, Verg. A. 9, 634.—
To destroy; ruin; violate
To destroy, ruin, violate, abuse (very rare): vitam filiae, Ter. And. 5, 1, 3: illusique pedes (i. e. crapulā) vitiosum ferre recusant Corpus, ruined, i. e. staggering, Hor. S. 2, 7, 108: corpus alicujus, Tac. A. 1, 71.