I / immī^gro
verb intransitive

immī^gro

2nd PP immī^grāre · 3rd PP immī^grāvi · 4th PP immī^grātum · conj. 1st
(), , in-migro
to remove; go into
to remove or go into (rare but class.).
Lit.: et in domum et in paternos hortos immigrabit, Cic. Phil. 13, 17, 34: in tam insolitum domicilium, id. Tusc. 1, 24, 58: ubi illo (i. e. in aedes) immigrat, Plaut. Most. 1, 2, 23.—
gave myself up to it figuratively
Trop.: pleraque (verba) translata: sic tamen, ut ea non irruisse in alienum locum, sed immigrasse in suum diceres, Cic. Brut. 79, 274: nulla res publica fuit, in quam tam serae avaritia luxuriaque immigraverint, Liv. prooem. § 11: posteaque immigravi in ingenium meum, i. e. gave myself up to it (the fig. being taken from a house; v. the passage in connection). Plaut. Most. 1, 2, 55.