I / immŏdestus
adjective

immŏdestus

fem. immŏdesta · neut. immŏdestum
(), , inmodestus
unrestrained; excessive; extravagant
unrestrained, excessive, extravagant, immoderate (rare but class.; syn. immoderatus): in vino. Ter. Heaut. 3, 3, 7: mores, Plaut. Curc. 1, 3, 44: largitione effundere, Sen. Contr. 1, 1: fautores histrionum, Tac. A. 13, 28: genus jocandi non profusum nec immodestum, * Cic. Off. 1, 29, 103.—Advv.: immŏdestē.
Immoderately; extravagantly; impudently
Immoderately, extravagantly, impudently: amare, Plaut. Poen. 1, 1, 25: gloriari (with immodice), Liv. 22, 27, 2: immodeste atque intemperanter facere multa, Quint. 5, 7, 32: postulare missionem, Suet. Aug. 24.— Comp.: procedere, Sen. Q. N. 1, 17.—
Unjustly
Unjustly: tum me hoc indecore, inmodeste datis di, Plaut. Rud. 1, 3, 9.