I / immūto
verb transitive

immūto

2nd PP immūtāre · 3rd PP immūtāvi · 4th PP immūtātum · conj. 1st
(), (archaic
to change; alter; transform
inf. pres. pass. inmutarier, Ter. And. 1, 5, 40; id. Eun. 2, 1, 19; id. Phorm. 1, 4, 29), v. a. in-muto, to change, alter, transform.
ad
In gen. (class.): ubi immutatus sum? ubi ego formam perdidi? Plaut. Am. 1, 1, 300: perscrutari ... nos nostri an alieni simus; ne clam quispiam nos imprudentis mmutaverit, Plaut. Mil. 2, 5, 22: adeone homines inmutarier ex amore, Ter. Eun. 2, 1, 19: vultum earum, id. Hec. 3, 3, 9: imperio, potestate, prosperis rebus immutari, Cic. Lael. 15, 54; cf.: me aliquando immutarunt tibi, id. Fam. 5, 8, 2: illi regi amabili Cyro subest ad immutandi animi licentiam crudelissimus ille Phalaris (v. ad), id. Rep. 1, 28: ut ejus orbis (i. e. signiferi) unaquaeque pars alia alio modo moveat immutetque caelum, id. Div. 2, 42, 89: concentus immutatus aut discrepans, id. Rep. 2, 42: temeritas filii comprobavit; verborum ordinem immuta: fac sic: comprobavit filii temeritas, etc., id. Or. 63, 214: nomen immuto, Quint. 8, 6, 28: cum successor aliquid immutat de institutis priorum, Cic. Fl. 14, 33.—
In partic., in rhet.
In partic., in rhet.
To put; by metonymy
To put, by metonymy, one word for another: immutata (verba), in quibus pro verbo proprio subicitur aliud, quod idem significet, sumptum ex re aliqua consequenti, etc. ... Ennius Horridam Africam terribili tremere tumultu cum dicit, pro Afris immutat Africam, Cic. Or. 27, 92 sq.; id. de Or. 3, 43, 169.—
allegory
E s p.: immutata oratio, allegory, = ἀλληγορία, Cic. de Or. 2, 65, 261.